20-04-06

Open einde (I)

... en we dwaalden door de Antwerpse straten alsof we dat nog steeds elke week deden. De Antwerpse kathedraal deed ons duizelen, de drank deed ons nog meer thuis voelen, ons nest nog warmer worden. Onze lachbuien waren vereerd weer deel te mogen uitmaken van de nachtelijke stad. Onze gesprekken over herinneringen, over sluimeringen in ons achterhoofd, over protagonisten in het geïmproviseerd theater van ons leven nestelden zich als nieuwbakken herinneringen in ons hoofd. Onze gesprekken maakten kennis met die vroegere herinneringen en mensen, schudden hen onwennig de hand en vroegen zich af of ze wel de waarheid in pacht hadden zoals wíj drieën hadden beweerd. Mijn jolige vriend Jan, mijn afwezige vriend Dirk en ikzelf.

... en we vroegen ons af hoe het met de enen was en hoe het met de anderen zou aflopen. Over onszelf zwegen we angstvallig. Rond sommigen van weleer bleef het al zo lang stil. Geen nieuws, goed nieuws is één van die clichés die soms wel eens héél hard en krachtig ontkracht kunnen worden. "Ik heb deze dagen zoveel zin om terug af te dalen in mijn verleden", zei ik. Vele hoofdstukken, zinnen lijken te eindigen op drie puntjes, alsof alles nog niet verteld was en is. Komt er nog iets, of was zo'n open einde net de bedoeling? Ik hou van open eindes, waarbij je je eigen fantasie kunt gebruiken. Maar in je eigen en het echte leven is er zo weinig plaats voor fantasie dat je wel op zoek moet gaan naar eindpunten. Open eindes worden al te gauw en te gemakkelijk gapende kloven die je achteraf wel wilt maar niet meer kunt overbruggen. Omdat het te laat is. Fantasie baat dan niet meer, maar schaadt alleen je eigen realiteitszin.

... en de laatste zin die ik mijn leven heb geschreven is geëindigd op drie puntjes - deze week nog. Wat nu? Aarzelen, twijfelen, op zoek naar een einde zonder dat het te open is. Deuren uit het verleden dichtslaan, zodat de tocht deze laatste deur vanzelf doet dichtslaan. Of slaat ze dan net de deur dicht die ik nét wou openkrijgen?

... "Wist je dat kangoeroes niet achteruit kunnen lopen?", onderbrak mijn jolige vriend Jan mijn gedachtengang. Ik "lachte", hoeste mijn griep terug aan de oppervlakte, dronk van mijn Kasteelbier, groette het nummer "Afraid Not Scared" van Ryan Adams dat passeerde in mijn hoofd en had weer de drang om te schrijven. "Zometeen komt Elise nog," zei Jan. Drie puntjes.

De meest gestelde vraag: "Wat nu?"

Het populairste antwoord: "Nu niet. Niet vanavond." Vanavond mag het eens wat anders zijn. Denk daar morgen nog eens over na. Vragen over de toekomst moeten in de toekomst maar beslecht worden. Vragen over het verleden mogen altijd gesteld worden.

Kijk hoe ik neerga. Drie puntjes.

Elise kwam binnen. Drie puntjes.

Het was al een tijd geleden dat ik haar nog had gezien. Ik wou dat ik kon zeggen dat ze geen haar veranderd was, maar dat kon ik niet. Ik voelde hoe de tocht mee het café binnenwaaide en een andere deur hard dichtsloeg. Ze kwam direct op ons toe. "Doe je de deur dicht," vroeg ik haar veel te oppervlakkig. Ze deed dat. Die deur was dicht. En toch nog drie puntjes.

23:47 Gepost door Llorando | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

für Elise hou ik rust op de balk
eeuwig drijvend met mijn hoofd
tussen de grondtoon en de fa-kruis
als een correctie
die er geen nodig had
wanneer ik haar aankijk...

interpunctie

ik hou van drie punten
al vervang ik ze schrijfmatig
door strepen
af en toe met één punt erachter
doch zelden
het is zoals een dokter
die laat zijn woorden ook steeds
of de echte oude toch nog
in strepen uitwaaien...

als een uitgeleide
für Elise...

Gepost door: ac | 21-04-06

Drie puntjes. alleen al daarom vind ik die tekst fantastisch.

Open eindes vind ik - ook in mijn eigen leven - nog altijd veel leuker dan gesloten deuren enkel en alleen al omdat ik dan minder het gevoel heb geleidt te worden.

Gepost door: Dafke | 21-04-06

Voor ik klop krijg van ac ;o) Geleid zonder die vette t dus ;o)

Gepost door: Dafke | 21-04-06

overtocht tja...
maar toch, zou u die drie puntjes juist niet kunnen gebruiken om aan de overkant te komen(geraken)?
Stelt u ze voor als drie keitjes in een beek. leg ze achter elkaar, dwars op de stroomrichting. stap op de via de eerste op de verste twee, pak de eerste en leg die voor u, verplaats uw voeten werderom.
Herhaal dit, zo komt u steeds dichter bij de overkant, die dan ook steeds duidelijker zichtbaar wordt. Eenmaal weer aan wal kunt u uw tocht vervolgen.
Er zijn dan twee zaken om te overwegen: welke richting u inslaat, allen goed, er is geen gat,
en of u al dan niet uw keitjes meenemmt voor een volgend schijnbaar open einde.
Goede reis.

Gepost door: maria | 28-04-06

*** vreemd toch,
ieder leven heeft een open einde.
maar toch proberen we de dingen voor dat einde zo vaak te plannen.
ik hoor vaak van vrienden dat ze hun plannen linken aan een bepaalde leeftijd.
"Voor mijn 25ste wil ik een vaste relatie"
"voor mijn 30ste wil ik een huis"
maar als iemand mij vraagt wat ik wil, antwoord ik steeds "gelukkig zijn, en een mooie nieuwe dag morgen"
Geef mij dus ook maar een open einde, drie puntjes, op het einde van elke dag.
En morgen, beginnen we gewoon weer opnieuw!
*liefs*

Gepost door: insaneangel | 02-05-06

hopelijk gaat alles goed met je. woon je nog in lier? en wanneer schrijf je nog eens wat? mijn blogjes (klaproos en muntblaadje) bestaan niet meer maar ik schrijf nu op muntblaadje! kom gerust eens kijken...

Gepost door: tint | 11-01-09

De commentaren zijn gesloten.