20-04-06

Open einde (I)

... en we dwaalden door de Antwerpse straten alsof we dat nog steeds elke week deden. De Antwerpse kathedraal deed ons duizelen, de drank deed ons nog meer thuis voelen, ons nest nog warmer worden. Onze lachbuien waren vereerd weer deel te mogen uitmaken van de nachtelijke stad. Onze gesprekken over herinneringen, over sluimeringen in ons achterhoofd, over protagonisten in het geïmproviseerd theater van ons leven nestelden zich als nieuwbakken herinneringen in ons hoofd. Onze gesprekken maakten kennis met die vroegere herinneringen en mensen, schudden hen onwennig de hand en vroegen zich af of ze wel de waarheid in pacht hadden zoals wíj drieën hadden beweerd. Mijn jolige vriend Jan, mijn afwezige vriend Dirk en ikzelf.

... en we vroegen ons af hoe het met de enen was en hoe het met de anderen zou aflopen. Over onszelf zwegen we angstvallig. Rond sommigen van weleer bleef het al zo lang stil. Geen nieuws, goed nieuws is één van die clichés die soms wel eens héél hard en krachtig ontkracht kunnen worden. "Ik heb deze dagen zoveel zin om terug af te dalen in mijn verleden", zei ik. Vele hoofdstukken, zinnen lijken te eindigen op drie puntjes, alsof alles nog niet verteld was en is. Komt er nog iets, of was zo'n open einde net de bedoeling? Ik hou van open eindes, waarbij je je eigen fantasie kunt gebruiken. Maar in je eigen en het echte leven is er zo weinig plaats voor fantasie dat je wel op zoek moet gaan naar eindpunten. Open eindes worden al te gauw en te gemakkelijk gapende kloven die je achteraf wel wilt maar niet meer kunt overbruggen. Omdat het te laat is. Fantasie baat dan niet meer, maar schaadt alleen je eigen realiteitszin.

... en de laatste zin die ik mijn leven heb geschreven is geëindigd op drie puntjes - deze week nog. Wat nu? Aarzelen, twijfelen, op zoek naar een einde zonder dat het te open is. Deuren uit het verleden dichtslaan, zodat de tocht deze laatste deur vanzelf doet dichtslaan. Of slaat ze dan net de deur dicht die ik nét wou openkrijgen?

... "Wist je dat kangoeroes niet achteruit kunnen lopen?", onderbrak mijn jolige vriend Jan mijn gedachtengang. Ik "lachte", hoeste mijn griep terug aan de oppervlakte, dronk van mijn Kasteelbier, groette het nummer "Afraid Not Scared" van Ryan Adams dat passeerde in mijn hoofd en had weer de drang om te schrijven. "Zometeen komt Elise nog," zei Jan. Drie puntjes.

De meest gestelde vraag: "Wat nu?"

Het populairste antwoord: "Nu niet. Niet vanavond." Vanavond mag het eens wat anders zijn. Denk daar morgen nog eens over na. Vragen over de toekomst moeten in de toekomst maar beslecht worden. Vragen over het verleden mogen altijd gesteld worden.

Kijk hoe ik neerga. Drie puntjes.

Elise kwam binnen. Drie puntjes.

Het was al een tijd geleden dat ik haar nog had gezien. Ik wou dat ik kon zeggen dat ze geen haar veranderd was, maar dat kon ik niet. Ik voelde hoe de tocht mee het café binnenwaaide en een andere deur hard dichtsloeg. Ze kwam direct op ons toe. "Doe je de deur dicht," vroeg ik haar veel te oppervlakkig. Ze deed dat. Die deur was dicht. En toch nog drie puntjes.

23:47 Gepost door Llorando | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

13-04-06

kruipen

Stuur je me een kaartje, vroeg ik haar die zaterdagavond zes maanden geleden.

Tuurlijk, elke week als het moet, lachte en kirde ze van uitbundigheid en opwinding. Om zes maanden later even kirrend te zeggen dat het er niet van gekomen is. Goh, met zoveel dingen bezig geweest, jongens, niet te doen, je weet hoe dat gaat, niet?! Natuurlijk niet, maar je knikt even uitbundig ja en doet er nog een schouderklopje bovenop om haar niet uit haar roes te halen en haar met de roestlaag van je eigen leven te besmetten. Ze zei (uiteraard) hoe ze ons allen gemist heeft, terwijl wij daar als een stel idioten met onze pint in de hand wat stonden te schuifelen. Dat soort volk dat ze in de verre contreien die ze verkend heeft straal negeert omdat er wel wat anders rondloopt. Over onze eigen levens de afgelopen zes maanden waren we angstvallig vlug uitgepraat, zodat Lore haar betoog naarstig verder kon zetten. Met alle namen die ze opsomde, kon je gerust een top-20 van de populairste Zuid-Amerikaanse jongensnamen samenstellen, wat vooral mijn ambitieloze vriend Bart tot een zoveelste desillusie leidde. Jij hebt het toch ook meegemaakt, niet? Natuurlijk wel, Bart, dat moet je mij niet vertellen. Dat doe ik wel.

 

De woorden die zwetend uit mijn lijf kruipen zijn te koortsig, besmet, grieperig. Lang geleden dat je nog eens ziek was, merkte mijn pas teruggekeerde vriendin Lore gisteren nog op. Ik kon slechts antwoorden met wat gekuch en gereutel. Ik ga het hierbij laten, tot de woorden uit mijn hoofd weer vloeien in plaats van kruipen... Voorwaar, lang geleden.

17:44 Gepost door Llorando | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07-04-06

Dief

Wat raar dat ik hier over een week niet meer zal zijn. Dat dit kleine, niet echt fijne, niemandalletje van een bericht een tastbare herinnering zal worden, aan hier en nu, aan daar en toen, aan wat was maar niet verder mocht zijn. Een broodkruimel op het pad dat ik tot dusver heb afgelegd, een kruimel die de boertige Tijd argeloos (of juist met opzet?) weg zal trappen - zodat ik de juiste weg nooit meer terug zal vinden of kunnen afleggen. Ik ben een angsthaas zonder pad, naakt op dat pad zonder schild om me te beschermen, op het rechte of het verkeerde pad? Een patstelling, een veelsprong, een vierendeling die véél te lang duurt en het proces nog pijnlijker maakt. Ik word verscheurd, door allerlei keuzes - waren ze goed, zullen ze fout blijken?

Achteraf wist je alles op voorhand, blijkt die bol van helder glas nog licht te geven ook, terwijl je toen alleen maar de tunnel zag waar je uit wou, of misschien net terug in wou. Zoals nu?

Ik zet even enkele stappen terug, op zoek naar die kruimels, terwijl je aan je arm elke dag weer, harder en harder wordt meegesleurd door de haastige, niets ontziende kruimeldief die de Tijd is. Een dief waar we mee in een gedwongen huwelijk stappen, helaas geen schijnhuwelijk, waarin ons ja-woord van geen tel is, ons geschreeuwd nee wordt genegeerd. In voor en tegenspoed, tot de dood ons scheidt.

19:45 Gepost door Llorando | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

06-04-06

Even verdwaald

"Wat is er?"

"Ik heb vandaag ontdekt dat mijn dromen slechts dromen blijken te zijn", zei ik Haar met een belegen gevoel van pathetiek. "Het is voorbij."

"Dat is sowieso het begin van iets nieuws", zei Ze met een clichégevoel van onder stof bedekte goede raad en goed bedoelde troost.

"Ik zou niet weten van wat. Zodra je alleen maar de kloof ziet en niet meer de overkant..."

Ze zuchtte, ik ook.

"En nu?" vroeg ik ons.

Ze antwoordde niet. Of toch.

"Stil maar. Je komt er wel. Je vindt je weg wel, je komt wel terecht." Waar hadden we dat nog overal gehoord?

Het bloedstollend mooie "Lift" van Radiohead op de achtergrond leidde me af van de besognes die ik in woorden wou vertalen en maakte dat ik die gapende kloof steeds weer voor me zou zien als ik dit nummer voortaan nog hoorde.

"Ik weet het even niet meer." Angsten bekropen me als koorts die je lijf verovert.

Opluchting en bevrijding vormden er een dubbele regenboog mee. Kermis in mijn hel.

"Ik zie je zo niet graag," pruilde ze.

Ik wou stoppen met spreken en zoeken, met vrezen en denken en piekeren en pieken en afdalen. Ik wou alleen nog maar schrijven, schrijven, pennen, schrappen, schrijven. Ik liep naar "huis", begon te typen (geen inktvullingen meer), begon aan een opus dat gerust magnum mocht zijn, viel in slaap, werd wakker, gewekt door "Lift" van Radiohead, liep verloren in de schemerzone tussen gisteren, een nachtmerrie en vandaag, en zag die kloof weer opdoemen. Wakker of niet, ik besef dat ik verdwaald ben, op zoek. Naar waar, naar wie, naar wat of hoe? Een zoektocht in de hoop dat de antwoorden op die vragen mijn kompas zullen zijn. En ondertussen schrijven, schrijven, schrijven...

22:40 Gepost door Llorando | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-04-06

En de dagen blijven rennen.

En de dagen blijven rennen. Ik probeerde ze in te halen maar ben over mijn eigen lompe voeten gestruikeld. Nu lig ik als verlamd hier in de zetel, kijk met lede ogen aan hoe de kalender een op hol geslagen zelfmoordterrorist is die me iets te nauw naar mijn zin in het vizier houdt. En maar lachen.

Alles wat achter me ligt, is mijn schaduw die ongrijpbaar is, maar me altijd en constant achtervolgt en bij me is. Het is een dikke wolk die alles wat komen moet verduistert en belemmert, en al mijn herinneringen als een gietende regen over me stroomt. Dansen in de regen is er doorgaans niet bij. De druppels zijn gezichten die ik vroeger steeds weer terug zag, maar nu van me afglijden als water op een eend.

Jaja, ze zijn er weer, de mijmeringen als echo's van elke pas die ik zet op weg naar... Tja, naar wat? Het fantastische "Live With Me" van Massive Attack zorgde voor een passende soundtrack, nostalgie liep met me hand in hand, de muze niet alleen onbereikbaar, maar nu ook al onvindbaar. Dat wordt er ook al niet beter op. 

"Is het leven meer dan het ondergaan, of ondergaan tout court?"

"Tuurlijk wel, maar nu even niet," antwoordde ik mijn labiele vriend Wolf.

Hij nipte van zijn muntthee, ik van mijn Kasteelbier, hoorde de Zimmertoren weer een kalenderblad afrukken en besloot naar huis te gaan. Wat een relatief begrip, naar huis. Ik vroeg aan Wolf of ik vroeg of laat wel degelijk zou beseffen dat ik "thuis" ben.

"Tuurlijk wel, maar nu even niet," antwoordde hij. We stapten naar buiten, hij werd bijna omvergelopen door drie volop puberende nitwits, riep hen iets na, moest op de vlucht slaan en liet me achter. Liet me verder achter de dagen rennen. Tot ik weer val.

23:35 Gepost door Llorando | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

03-04-06

wit blad

Hoeveel keer kun je eigenlijk verrijzen in je leven? Hoeveel keer kun je je leven tot dusver als een volgekribbeld en onleesbaar blad verfrommelen en in je mentale vuilnisbak kieperen? Het antwoord zal nu eenieder schuldig moeten blijven, maar toch. Een nieuw wit blad dient zich aan, al vrees ik dat er al wat inktvlekken op geklad zijn.

 

Is nostalgie een handrem? Of erger nog, maakt teveel kijken in de achteruitkijkspiegel dat je met je wagen los van een brug of in een gracht dondert, zodat al de weg die je nog af te leggen hebt nergens meer naartoe leidt? Is nostalgie een zwaktebod, een flauw excuus om je verantwoordelijkheid niet op te nemen?

 

Zodra zulke mijmeringen de stukgeslagen ruiten en de oppervlakkigheid van elke dag weer kruiden en zelfs verdrijven, weet ik dat het tijd is om het witte blad dat deze blog de afgelopen tien maanden geworden is, terug te vullen. Niet forceren, maar gewoon zachtjesaan terug beginnen waar ik de rode draad heb laten liggen en waar ik die draad verdrukt heb in mijn hoofd en leven. Nee, we gaan heus niet pathetisch beginnen doen, en we gaan de grote woorden en poorten schuwen.

 

We verwachten niets, maar toch...

Aan al diegenen die ik heb moeten missen en die (gelukkig) nog steeds naarstig doorpennen: blij jullie terug te zien.

Aan al diegenen die ik nog moet ontdekken: misschien tot zeer gauw.

 

Vandaar. Een wit blad, dat klaar is om beschreven te worden. En hopelijk ook geleefd te worden. En om hopelijk ooit thuis te komen.

00:52 Gepost door Llorando | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |